Το ξύλινο τείχος : η στρατηγική ευφυία του Θεμιστοκλή στη ναυμαχία της Σαλαμίνας το 480 π.Χ. / Μαρία Λαμπαδαρίδου Πόθου

Περίληψη

«… και κανείς δεν μπορεί να πει πώς θα ήταν ο σημερινός κόσμος εάν, τότε, επικρατούσε ο περσικός ιμπεριαλισμός, με τον αμύθητο πλούτο και το φρόνημα του δούλου. Ήταν η σύγκρουση δύο διαφορετικών πολιτισμών, δύο Διαφορετικών κόσμων, και επεκράτησαν οι “ολίγοι ελεύθεροι”». Μέσα από τα μάτια ενός παιδιού, που το πήραν αιχμάλωτο από τη Λήμνο, ξετυλίγεται το έπος του αρχαίου κόσμου. Ο Αλκαμένης κατορθώνει να φτάσει στη Σπάρτη, να γνωρίσει από κοντά τη μοναδική αυτή πόλη, αλλά και να γίνει ο μάρτυρας των γεγονότων στις μεγαλύτερες πολεμικές συγκρούσεις της Ιστορίας. Ως είλωτας, ως μελλοθάνατος, ως παρατηρητής, γίνεται ο μυθικός άξονας που φέρει όλη τη σκληρότητα αλλά και τη σαγήνη ενός κόσμου που θα μπορούσε κανείς να τον πει σημερινό. Το Ξύλινο Τείχος, πάνω απ’ όλα, είναι η ανθρώπινη περιπέτεια, ο άνθρωπος. Η εποποιία των αγώνων του, αλλά και η αντίληψή του για τη ζωή και τη μοίρα, για τον Άδη, για την ψυχή. Και μόνον η απόφαση εκείνων των “ολίγων” να αντικρούσουν την Ύβριν του περσικού ιμπεριαλισμού δίνει το μέτρο της εποχής. Με λόγο ζωντανό και διορατικό, με τα γεγονότα να εκτυλίσσονται στην αρχετυπική τους ποίηση, το μυθιστόρημα ακυρώνει τον χρόνο, γίνεται μια περιπέτεια του σημερινού ανθρώπου πάνω στην ίδια γη. Ένα μυθιστόρημα που ανιχνεύει, στα βάθη της ψυχής, τη συλλογική μνήμη του αίματος και τη χαμένη αυτογνωσία. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου) Από την πρώτη διαδρομή του Ξύλινου Τείχους κρατώ μόνο μια φράση από γράμμα κάποιου αναγνώστη; «Ύστερα από το Ξύλινο Τείχος, αισθάνομαι την ανάγκη να αναθεωρήσω τις αξίες της ζωής μου», γράφει. «Θέλησα να δώσω την ανθρώπινη πλευρά, να βρω την καθημερινή τελετουργία του αρχαίου κόσμου, έτσι που τα γεγονότα να ξετυλίγονται σε έναν χρόνο παρόντα και ζωντανό. Πιστεύω πως Το Ξύλινο Τείχος είναι ένα μυθιστόρημα σύγχρονο. Όχι τόσο γιατί φέρνει στις μέρες μας τη μακρινή εκείνη εποχή, αλλά γιατί αυτή εμπεριέχει, προφητικά, όλα όσα μεγαλύνουν ή μαστίζουν τον σύγχρονο κόσμο. Αν και ιστορικό μυθιστόρημα, λέω πως το έγραψα μυητικά. Και κάθε μυητική περιπλάνηση είναι ταυτόχρονα και αναγωγή της ψυχής στον εαυτό της, στην πολλαπλότητα της αυτογνωσίας της». Μ.Λ.Π.